Legt dementie je kern bloot?

Ooit dacht ik dat als je ging dementeren, er een puurdere, rauwere versie van jezelf tevoorschijn kwam. Van die mening ben ik nu af.

Een collega in het verpleeghuis onderstreepte mijn eerste idee door het zo te verwoorden:

‘De mensen hier zijn opgegroeid met strenge normen en waarden. Ze leefden in een strak stramien van hoe je je hoorde te gedragen. Nu moeten ze hun maskers laten zakken en voor sommigen is dat heel bevrijdend. Een mooie overgang naar de dood.’

Dat vond ik een mooi beeld.

‘Maskers,’ riep een verpleeghuisarts ontzet. ‘Daarmee doe je de mensen onrecht. Het kan zijn dat mensen gedurende hun leven goed hebben leren omgaan met hun teleurstellingen. Ze hebben zichzelf ander gedrag en andere emoties aangeleerd – en daardoor zijn hun hersenen veranderd. Maar als je dement wordt kan het dus gebeuren dat zo’n relatief nieuw deel afsterft. En dat ze weer in de nare emoties gekatapulteerd worden. Verschrikkelijk tragisch.’

Zo had ik het nog niet bekeken.

Nu maak ik iemand mee die zijn leven lang een goed mens is geweest – en steeds vaker verdwijnt in agressieve, bijna boosaardige machteloosheid. Hij lijdt. De mensen om hem heen lijden.

Het is maar net wélke delen van je hersenen het eerst worden aangetast of uitgeschakeld. Waardoor ándere delen de kans krijgen om te domineren.

Of je nu eindigt als een permanent boos mens, of juist als een blij ei – het is domme pech of puur geluk. En het zegt weinig over de complete complexe persoon die je ooit was.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.