Content dement

Dementie Verpleeghuis
Kunstwerkje van brood.

Dementie hoeft niet verschrikkelijk uit te pakken. Dat zie ik in het verpleeghuis.

Er is de stokoude dame in vrolijke bloemetjesjurken, die altijd aan haar eigen tafeltje zit in opperste tevredenheid. Dat andere bewoners of het personeel zich aan haar ergeren, ontgaat haar grotendeels.

Ze rust namelijk niet voor ze krijgt wat ze in haar hoofd heeft. Dan roept ze hard en vaak. Maar als  haar lauwwarme melk en ‘chocoladekorreltjes’ eenmaal op tafel staan, en ze haar gang mag gaan, hoor je haar niet meer.

Dat anderen haar onsmakelijk vinden eten (waar ik maar niet over uitweid) is voor haar van geen belang. Ze merkt het niet eens.

En ze neemt de tijd. Met twee boterhammen is ze zo een halfuur verder.

Met haar zangerige kraakstem roept ze dat ze zelf de korstjes van haar brood snijdt. ‘Dan hoeven jullie het niet te doen.’ Tevreden wiebelt ze met haar hoofd.

De boterhammen ontdoet ze eerst van korstjes. Dan bebotert ze ze dik, strooit er aandachtig hagelslag overheen, snijdt het in stukken, rangschikt die stukjes op de rand van haar bord en eet ze in een volgorde waarvan alleen zij de logica kent.

Dan is ze klaar voor het laatste klusjevan de dag. In opperste concentratie maakt ze van de overgebleven broodkorsten een kunstwerkje.

Hehe. Het werk is weer gedaan. Tijd voor een kopje koffie. Met anderhalf klontje suiker en een héél klein beetje melk.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.