Tagarchief: emoties

Wat een geduld hebt u met de mensen!

cool calm & collectedEen kenmerk van dementie is – helaas – gebrek aan zelfinzicht. Neem mevrouw Balvert. Ze is niet bepaald de makkelijkste bewoner in het verpleeghuis. Ze is nooit tevreden en dat laat ze merken ook. Hoewel ik haar zelf aardappelen heb opgeschept met een lepel jus eroverheen, roept ze aan het eind van de maaltijd luidkeels:
‘Ik heb geen aardappel gezien!’
Ik doe mijn mond al open om te ontkennen als ik bedenk dat het helemaal geen zin heeft bij deze dame.
Zij gaat onverdroten verder. ‘Niet te vreten hier. Beetje sla en maar knagen. En aardappels: ho maar.’

Als ik ga afruimen krijg ik wat problemen met een meneer die elk stuk serviesgoed vastgrijpt dat ik probeer te pakken. ‘Is van mij,’ roept hij. Met kalmte en beleid kom ik uiteindelijk bij mevrouw Balvert uit.
Ze legt haar hand op mijn onderarm. ‘Ik kijk met bewondering naar u,’ zegt ze. ‘Wat een geduld heeft u met de mensen hier! Ik ben zelf schooljuf geweest maar dit zou ik niet uithouden. Wat een moeilijke mensen allemaal. Ik had ze allang wat aangedaan.
Ik bedank haar.

Als ik wegloop hoor ik haar alweer mopperen. ‘Geeneens aardappelen!’

Ben je soms een jood? Over racisme in verpleeghuis.

verpleeghuis tekening omhelzing Heleen NieleIedereen is dol op John. Hij woont al jaren in het verpleeghuis waar ik werk als woonondersteuner. Na een hersenbloeding is hij in een permanent spasme blijven hangen. Zijn nek staat recht naar voren waardoor zijn hoofd naar beneden hangt. Articuleren lukt niet meer. Zijn handen zijn verkrampt en zelf eten is bijna onmogelijk, al doet hij geregeld zijn best een stukje brood aan zijn vork te prikken. Als je hem zo ziet ben je geneigd te denken dat hij geestelijk niets meer waard is. Onterecht. Hij geniet als hij aandacht krijgt en lacht om grapjes. En hij is niet gek. Hij begrijpt alles wat je zegt. Lees verder Ben je soms een jood? Over racisme in verpleeghuis.

De angst blijft – over feitelijke en emotionele herinneringen

Dat het geheugen van demente mensen wordt aangetast weten we wel.  Niet iedereen realiseert zich dat er ook nog verschil is tussen feitelijke en emotionele herinneringen. Die twee lopen niet altijd synchroon.

Neem meneer Kees die naast Wilma aan tafel zit, ieder in een grote rolstoel. Ze praten niet met elkaar maar de stemming tijdens het avondeten is goed.

Tot Wilma meneer Kees vanuit het niets een klap vol in zijn gezicht geeft. Instinctief grijpt hij zijn eetmes en houdt die trillend voor haar gezicht. Ze is er niet van onder de indruk, probeert zijn arm weg te duwen en schreeuwt nu. Hij schreeuwt ook. Dit loopt uit de hand, denk ik, terwijl ik verwoed de rolstoel van Wilma van de rem af probeer te krijgen. Waarom zit die ***rem op elke rolstoel op een andere plek!? Lees verder De angst blijft – over feitelijke en emotionele herinneringen

Legt dementie je kern bloot?

Ooit dacht ik dat als je ging dementeren, er een puurdere, rauwere versie van jezelf tevoorschijn kwam. Van die mening ben ik nu af.

Een collega in het verpleeghuis onderstreepte mijn eerste idee door het zo te verwoorden:

‘De mensen hier zijn opgegroeid met strenge normen en waarden. Ze leefden in een strak stramien van hoe je je hoorde te gedragen. Nu moeten ze hun maskers laten zakken en voor sommigen is dat heel bevrijdend. Een mooie overgang naar de dood.’ Lees verder Legt dementie je kern bloot?

Opgevouwen in de wasmand

Een minuscuul dametje heeft zich opgevouwen in de wasmand. Triest kijkt ze met haar grijze koppie naar de grijnzende mensen om haar heen. Een man sprint door de gang op topsnelheid achter zijn rollator aan. Een ander staat met haar rolstoel in de hal, hangt met haar bovenlichaam voorover en herhaalt heel hard: HALLO? HALLO? En meneer De Vries moet je in de gaten houden want voor je het weet doet hij een serieuze moordpoging op de bromelia’s in de vensterbank. Hoe dementer hoe gekker. Lees verder Opgevouwen in de wasmand

Ik wou dat ik een neger was (deel 1)

(leestijd 2 minuten)

Ik zat op de grond aan de lage salontafel, de zon scheen door het grote raam en er zaten tantes en ooms om me heen. Er werd gepraat en gelachen. Een verjaardagsfeestje. Ik zal een jaar of vier geweest zijn, een tengere kleuter met kort helblond haar. Op tafel lag een blaadje van een hulporganisatie, Memisa waarschijnlijk, met op het omslag een foto van een naakt zwart kindje. Wow, wat was dat een mooi kindje. Die prachtige bruine huid en dat grappige haar!

‘Zo zou ik ook wel willen zijn,’ zei ik. Lees verder Ik wou dat ik een neger was (deel 1)