Sorry, de aardappels zijn al geschild

voeding verpleeghuisEen zorgcollega in het verpleeghuis droeg haar werk aan me over. Ik wist niets van haar behalve dat ze in een ander land is opgegroeid en een stuk jonger is dan ik.

Ze keek op een lijst om te zien welke maaltijd voor die avond was gepland. ‘Sorry’ zei ze nerveus en wees naar een grote pan geschilde aardappelen, ‘ze eten vanavond aardappelpuree.’

Ik knikte. Aardappelen voor de aardappelpuree, leek me logisch. Maar waarom keek ze zo ontdaan?

Aan het eind van de middag wordt er warm gegeten. Elke huiskamer (voor 10 bewoners) bevat een keuken, en in die keuken wordt de warme maaltijd bereid. Koken op de huiskamer is gezellig. De keukengeluiden klinken vertrouwd en het gaat lekker ruiken. Als bewoner kan je eens in een pannetje kijken om te zien wat er gegeten wordt.

Het zijn Hollandse maaltijden zoals de meeste mensen hun leven lang hebben gegeten. Dus aardappels, groenten, vlees of vis. Soms macaroni of nasi als exotisch uitstapje.

Het vlees komt kant en klaar van de slager en hoeft alleen opgewarmd. De aardappelen worden geschild door een medewerker of bewoner, of komen uit de diepvries en kunnen zo de frituur in. De groenten, vers of uit de vriezer, zijn panklaar. De jus wordt van een poedertje gemaakt, de sausjes komen uit een zakje of een flesje. Koken kun je het amper noemen maar dat deert de bewoners niet. Ze vinden het eten meestal héérlijk.*

Maar dat is denk ik niet de enige reden waarom er veel met pakjes gekookt wordt. Niet iedereen blijkt (Hollands) te kunnen koken getuige het vervolg van mijn conversatie met de collega die dacht dat ze een fout had gemaakt. Op het menu stond ‘aardappelpuree’ en zij had aardappels  geschild.

‘Gooi die aardappels maar weg,’ zei ze tegen mij, ‘ik weet het anders ook niet.’ Vanwege haar gebroken Nederlands verstond ik haar niet goed en ik begreep het probleem nog steeds niet. Ze dook in de voorraadkast en kwam met twee pakjes tevoorschijn. ‘Gelukkig,’ zei ze opgelucht, ‘we hebben nog aardappelpuree.’

___________________________________________________________________________

Dit is het einde van het verhaaltje. Scroll naar beneden om dit bericht te delen , een reactie te geven of om je te abonneren op mijn blogjes.

————————————————————————————-

* De bejaarden van nu hebben de opkomst van voedselinnovaties meegemaakt én omarmd. Zij wisselden de roomboter in voor de margarine, en hun kruiden voor kant-en-klaar mixen vol smaakversterkers. Velen zijn opgegroeid met groenten uit eigen tuin en vlees van een slager die zelf slachtte. Ze leefden ecologisch toen dat nog de gewoonste zaak van de wereld was en waar hun kleinkinderen nu ontzettend hun best voor moeten doen.

Maar vergeet niet dat het eten vroeger eentonig en saai was. Dagen achter elkaar werd hetzelfde gegeten omdat de andijvie nu eenmaal geoogst moest worden. Meer kruiden dan zout en peper kwamen er vaak niet aan te pas. En altijd was er hetzelfde witte sausje bij de bloemkool.

De oudjes van nu omarmden in hun volwassen leven de instantsoepen en Knorr-pakketten voor chili con carne. Dolblij dat ze niet meer zoveel tijd aan het eten hoefden te besteden en het smaakte nog lekkerder ook. De bewoners in verpleeghuizen zijn dan ook heel tevreden over hun jus en sausjes.

2 gedachten over “Sorry, de aardappels zijn al geschild”

  1. Er is een mooi en praktisch kookboek in de handel getiteld;”Eten om niet te vergeten” ondertitel is lekker koken voor (dementerende) ouderen.
    Citaat van de achterkant: “Een groot deel van de (dementerende) ouderen blijkt ondervoed te zijn. En terwijl kauwen goed is voor het brein, krijgen ouderen in tehuizen vaak gepureerd voedsel te eten”. Mijn vraag is, welke rol spelen de Diëtisten Verpleeg-en Verzorgingshuizen bij het koken voor ouderen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.