Opgevouwen in de wasmand

Een minuscuul dametje heeft zich opgevouwen in de wasmand. Triest kijkt ze met haar grijze koppie naar de grijnzende mensen om haar heen. Een man sprint door de gang op topsnelheid achter zijn rollator aan. Een ander staat met haar rolstoel in de hal, hangt met haar bovenlichaam voorover en herhaalt heel hard: HALLO? HALLO? En meneer De Vries moet je in de gaten houden want voor je het weet doet hij een serieuze moordpoging op de bromelia’s in de vensterbank. Hoe dementer hoe gekker.

Zo extreem is het niet bij iedereen. Gelukkig maar. Neemt niet weg dat ik me met regelmaat afvraag wat hier de zin van is. De laatste jaren van je leven verdwaald in je eigen geest en afhankelijk van een stoet verzorgers. In een huis waar alle zittingen van afneembaar plastic zijn en je amper naar buiten kunt. Met een vieze lucht om je heen omdat je stoma loszit of je luier vol is. Met je gebit vol plaque omdat niemand je tanden durft te poetsen. Opgedroogd kwijl op je kin.

Vandaag probeerde een man iets te vertellen. Le, leve, le… bleef hij zeggen. ‘Leven bedoel je,’ zei een collega. ‘Vind je het leven leuk?’ Waarop hij hardgrondig riep: Nee!

Geef een reactie

Ingelogd als Leen. Uitloggen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.