Niks meer waard

Als je dement bent, word je handelingsonbekwaam. Een tekening van een oude vrouw met een zwart kruis door haar gezicht.

Midden op tafel staat een bak met viltstiften en potloden. 

Mevrouw A is bezig met een kleurplaat die ze volledig geel aan het maken is, zonder zich iets van de lijntjes aan te trekken. 

Meneer B is bezig met de oude watertoren van het dorp. Hij is gek op tekenen: hij maakte al platen van een ouderwetse ijscokar, een brandweerwagen, een benzinepomp en de Heilig Hart kerk waar hij als kind Heilige Communie heeft gedaan. Ik wil niet beweren dat het meesterwerken zijn, maar de onderwerpen zijn stuk voor stuk herkenbaar, terwijl hij nooit tekende voor hij hier in het verpleeghuis belandde. Hij ondertekent zijn kleurige platen zelfverzekerd met zijn achternaam en staat erop dat zijn werk goed in het zicht wordt opgehangen. 

Gelukkig heeft iemand goede potloden en viltstiften meegenomen zodat de mensen ook daadwerkelijk wat op papier krijgen. Vaak is het kleurgerei dat ik hier in het verpleeghuis aantref, een armoedig zooitje goedkope potloden waar amper pigment in zit en de viltstiften zijn doorgaans uitgedroogd. Maar nu dus niet. 

Mevrouw C zit ingespannen te werken. Ze zit zo over haar werk gebogen dat ik niet kan zien waar ze mee bezig is. Op mijn vraag of ik haar werk mag zien, maakt ze duidelijk dat ze nog even iets af moet maken. Dan gaat ze rechtop zitten. 

Haar hele vel staat volgeschreven met haar handtekening: C. M. Van Henekampen – Sutorius. De letters staan bibberig op papier met hier en daar een inktvlek van het langdurig op één plek hangen met een stift. 

Ze legt haar wijsvinger op een handtekening en leest hem met de vinger mee voor. ‘C.M. Van Henekampen – Sutorius.’ Dat herhaalt ze een paar maal. 

‘Het is een mooie naam,’ zegt ze dan ineens helder. ‘Die naam wàs wat. Maakte indruk op de mensen.’ Verdrietig kijkt ze me aan. ‘Maar nu betekent hij niks meer. Mijn handtekening is… eh… niet meer…’

‘Niet meer juridische geldig?’ zeg ik.

‘Ja, dát. Niks meer waard!’ 

Ze buigt zich weer voorover en spelt haar naam nogmaals ingespannen terwijl ze aan het schrijven is en eindigt met een onvaste streep wat ooit een zwierige haal zal zijn geweest. Weer kijkt ze me aan met trieste kinderogen in haar oude gezichtje. ‘Mijn naam is niks meer waard.’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.