Ik wou dat ik een neger was (deel 1)

(leestijd 2 minuten)

Ik zat op de grond aan de lage salontafel, de zon scheen door het grote raam en er zaten tantes en ooms om me heen. Er werd gepraat en gelachen. Een verjaardagsfeestje. Ik zal een jaar of vier geweest zijn, een tengere kleuter met kort helblond haar. Op tafel lag een blaadje van een hulporganisatie, Memisa waarschijnlijk, met op het omslag een foto van een naakt zwart kindje. Wow, wat was dat een mooi kindje. Die prachtige bruine huid en dat grappige haar!

‘Zo zou ik ook wel willen zijn,’ zei ik.

De gesprekken vielen stil en van alle kanten werd de aandacht op mij gericht. De tantes op de bank tegenover mij staarden mij aan en ik voelde de sfeer veranderen.

‘Hoezo?’ vroeg mijn moeder voorzichtig.

Ergens was er iets niet in de haak, zoveel begreep ik, dus ik zei al iets aarzelender dat ik het kindje zo mooi vond.

Toen vertelden ze me dat het een zielig kindje was, dat honger had en in Afrika woonde.

Later kreeg ik een hele moorkop die ik in mijn eentje op mocht eten. Dat had ik nog nooit meegemaakt. Maar de moorkop was zo groot dat ik hem eigenlijk niet meer lekker vond.

een blank
Heleentje 3 jaar oud. Kleuter in de jaren 60.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.