Wat een geduld hebt u met de mensen!

cool calm & collectedEen kenmerk van dementie is – helaas – gebrek aan zelfinzicht. Neem mevrouw Balvert. Ze is niet bepaald de makkelijkste bewoner in het verpleeghuis. Ze is nooit tevreden en dat laat ze merken ook. Hoewel ik haar zelf aardappelen heb opgeschept met een lepel jus eroverheen, roept ze aan het eind van de maaltijd luidkeels:
‘Ik heb geen aardappel gezien!’
Ik doe mijn mond al open om te ontkennen als ik bedenk dat het helemaal geen zin heeft bij deze dame.
Zij gaat onverdroten verder. ‘Niet te vreten hier. Beetje sla en maar knagen. En aardappels: ho maar.’

Als ik ga afruimen krijg ik wat problemen met een meneer die elk stuk serviesgoed vastgrijpt dat ik probeer te pakken. ‘Is van mij,’ roept hij. Met kalmte en beleid kom ik uiteindelijk bij mevrouw Balvert uit.
Ze legt haar hand op mijn onderarm. ‘Ik kijk met bewondering naar u,’ zegt ze. ‘Wat een geduld heeft u met de mensen hier! Ik ben zelf schooljuf geweest maar dit zou ik niet uithouden. Wat een moeilijke mensen allemaal. Ik had ze allang wat aangedaan.
Ik bedank haar.

Als ik wegloop hoor ik haar alweer mopperen. ‘Geeneens aardappelen!’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.