De angst blijft – over feitelijke en emotionele herinneringen

Dat het geheugen van demente mensen wordt aangetast weten we wel.  Niet iedereen realiseert zich dat er ook nog verschil is tussen feitelijke en emotionele herinneringen. Die twee lopen niet altijd synchroon.

Neem meneer Kees die naast Wilma aan tafel zit, ieder in een grote rolstoel. Ze praten niet met elkaar maar de stemming tijdens het avondeten is goed.

Tot Wilma meneer Kees vanuit het niets een klap vol in zijn gezicht geeft. Instinctief grijpt hij zijn eetmes en houdt die trillend voor haar gezicht. Ze is er niet van onder de indruk, probeert zijn arm weg te duwen en schreeuwt nu. Hij schreeuwt ook. Dit loopt uit de hand, denk ik, terwijl ik verwoed de rolstoel van Wilma van de rem af probeer te krijgen. Waarom zit die ***rem op elke rolstoel op een andere plek!?

Dan krijg ik de rolstoel in beweging en zet Wilma een stukje verderop neer, met haar rug naar de groep. Ze vindt ’t best. Zachtjes grauwt ze verder tegen het zwarte televisiescherm.

Meneer Kees is stilgevallen en kijkt verweesd voor zich uit. Ik haal het mes uit zijn gebalde vuist en aai hem over zijn hoofd. ‘U bent geschrokken hè?’ zeg ik. Met zijn hand wrijft hij over de plek waar ze hem geraakt heeft. ‘Dat gaat opzetten,’ hakkelt hij. Hij kijkt niet om naar Wilma, vervloekt haar niet, probeert zijn gelijk niet te halen. Ik denk dat hij niet meer weet wat er is gebeurd.

De rest van de avond blijft meneer Kees verontwaardigd en angstig voor zich uitstaren. Het voorval is hij misschien vergeten, de angst is gebleven.

2 gedachten over “De angst blijft – over feitelijke en emotionele herinneringen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.