Cadeau van de dag

(leestijd 1 minuut)

Dementie: het lijkt een tranendal. Toch is het vaak gezellig in het verpleeghuis. Gisteren zag ik meneer Dirks die naar klassieke muziek zat te luisteren in de grote zaal. Hij ging volledig op in de muziek. Zijn bovenlichaam en hoofd vlogen bijna weg als de violen de hoogte ingingen.

Ik heb hem zien veranderen van een vriendelijke man met literaire romans op zijn rollator, in een afwezige die bang was dat zijn boeken werden gejat.

Nu zat hij in een ingewikkelde rolstoel die gebruikt wordt voor mensen die niet veel meer kunnen.

Een man van mijn leeftijd – zijn zoon neem ik aan – drukte zijn vinger op zijn lippen voor hij zachtjes achter de andere luisteraars langs naar meneer Dirks liep. De zoon omhelsde zijn vader. Ze duwden hun hoofden tegen elkaar.

Op het gezicht van meer Dirks verscheen een lach zoals ik die zelden gezien heb. In- en ingelukkig. Zonder enige reserve. Pure blijdschap. Een lach die je nog dagen met je mee draagt. Het cadeau van de dag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.