Wat een geduld hebt u met de mensen!

cool calm & collectedEen kenmerk van dementie is – helaas – gebrek aan zelfinzicht. Neem mevrouw Balvert. Ze is niet bepaald de makkelijkste bewoner in het verpleeghuis. Ze is nooit tevreden en dat laat ze merken ook. Hoewel ik haar zelf aardappelen heb opgeschept met een lepel jus eroverheen, roept ze aan het eind van de maaltijd luidkeels:
‘Ik heb geen aardappel gezien!’
Ik doe mijn mond al open om te ontkennen als ik bedenk dat het helemaal geen zin heeft bij deze dame.
Zij gaat onverdroten verder. ‘Niet te vreten hier. Beetje sla en maar knagen. En aardappels: ho maar.’

Als ik ga afruimen krijg ik wat problemen met een meneer die elk stuk serviesgoed vastgrijpt dat ik probeer te pakken. ‘Is van mij,’ roept hij. Met kalmte en beleid kom ik uiteindelijk bij mevrouw Balvert uit.
Ze legt haar hand op mijn onderarm. ‘Ik kijk met bewondering naar u,’ zegt ze. ‘Wat een geduld heeft u met de mensen hier! Ik ben zelf schooljuf geweest maar dit zou ik niet uithouden. Wat een moeilijke mensen allemaal. Ik had ze allang wat aangedaan.
Ik bedank haar.

Als ik wegloop hoor ik haar alweer mopperen. ‘Geeneens aardappelen!’

Sorry, de aardappels zijn al geschild

voeding verpleeghuisEen zorgcollega in het verpleeghuis droeg haar werk aan me over. Ik wist niets van haar behalve dat ze in een ander land is opgegroeid en een stuk jonger is dan ik.

Ze keek op een lijst om te zien welke maaltijd voor die avond was gepland. ‘Sorry’ zei ze nerveus en wees naar een grote pan geschilde aardappelen, ‘ze eten vanavond aardappelpuree.’ Lees verder Sorry, de aardappels zijn al geschild

Ben je soms een jood? Over racisme in verpleeghuis.

verpleeghuis tekening omhelzing Heleen NieleIedereen is dol op John. Hij woont al jaren in het verpleeghuis waar ik werk als woonondersteuner. Na een hersenbloeding is hij in een permanent spasme blijven hangen. Zijn nek staat recht naar voren waardoor zijn hoofd naar beneden hangt. Articuleren lukt niet meer. Zijn handen zijn verkrampt en zelf eten is bijna onmogelijk, al doet hij geregeld zijn best een stukje brood aan zijn vork te prikken. Als je hem zo ziet ben je geneigd te denken dat hij geestelijk niets meer waard is. Onterecht. Hij geniet als hij aandacht krijgt en lacht om grapjes. En hij is niet gek. Hij begrijpt alles wat je zegt. Lees verder Ben je soms een jood? Over racisme in verpleeghuis.

Pesten in het verpleeghuis

IMG_5720Mevrouw P. loopt nog kwiek rond en ziet er verzorgd uit. We wisselen de hele tijd zinnetjes uit als: ‘goed hoor meid,’ ‘nee, ik laat me niet op de kop zitten, en ‘geniet ervan’. Bij sommige mensen verdwijnt de inhoud uit de woorden en blijft alleen de vorm over. Lege zinnetjes met geen andere bedoeling dan een vriendelijk lijntje te leggen.

Dan komt er een mevrouw E. binnen in een rolstoel. Een bedeesde vrouw met heldere ogen en hersenen. Mevrouw P. lijkt iets te sissen en ziet er opeens onvriendelijk uit. Of verbeeld ik het me nou? Ik vergeet het. Lees verder Pesten in het verpleeghuis

Woonondersteuner: drukke moeder zet kinderen voor de tv?

Als niemand tijd heeft om met de bewoners bezig te zijn, gaat de tv aan. André Rieu is favoriet
Als niemand tijd heeft om met de bewoners bezig te zijn, gaat de tv aan. André Rieu is favoriet

Bezuiniging en reorganisatie in de zorg (deel 2)

Iedereen weet dat er bezuinigd wordt in de zorg. Ook in het huis waar ik werk. So far so good (nou ja). Ik neem u terug naar de periode oktober -december 2015.

De overkoepelende organisatie had jaren gewerkt aan een reorganisatieplan. Nu begonnen ze met de doorvoering. Voor de leiding het laatste deel van een lang traject. Voor de werkvloer het begin. Lees verder Woonondersteuner: drukke moeder zet kinderen voor de tv?

Zelfsturende teams

Afbeelding gemaakt door maxres (?); van internet geplukt, vrij voor hergebruik
Spreeuwenzwerm boven Utrecht.
Dat is nog eens een zelfsturend team.

Bezuiniging en reorganisatie in de zorg (deel 1)

Ik zit aan tafel met dementerende bewoners en lees versjes voor van Toon Hermans. Aan de andere kant van de huiskamer zitten collega’s rond de computer. Ze lijken te zijn vergeten dat wij er ook zijn. Op luide toon praten ze over het werkrooster. Zinsflarden als: ‘dat pik ik niet’, en ‘zij krijgt altijd haar voorkeursuren’ dringen tot mij door. Ik kan mij niet meer verstaanbaar maken en klap het boek dicht. Tante Rie verzucht: ‘ik kan het woord “dienst” niet meer hóren. Zo gaat het nu al dagen.’ Lees verder Zelfsturende teams

Twee parallelle werelden

Mevrouw klopt op de muur van de keuken naast mij.

‘Hierachter,’ zegt ze, ‘zit nog een keuken.’

Als ze dit zegt sta ik achter het fornuis om het avondeten klaar te maken voor de bewoners (van het verpleeghuis voor demente bejaarden). Gekookte aardappelen, prei met room uit de diepvries en kant-en-klaar geleverde hamlapjes. Een kind kan de was doen. Dus ik zorg dat er niets aanbrandt en roer wat in de pannen. Het duurt even voor ik begrijp wat ze bedoelt.

Over dementie, zorg en faits divers door roman- en tekstschrijver HELEEN NIELE